Wat zeggen de Kranten

There are no translations available En het is verbazend wat Kegel aan klanken uit zijn elementaire kit haalt, als een eenmans drumorkerst. ( Frank van Herk, concertrecentie, Volkskrant 29 maat 2010) Wim Kegel het best bewaarde geheim achter de drums. ( Ruud Meijer, HP DE TIJD, 26 maart 2010) Drummer Wim Kegel bracht een extra dimensie in het spel met plots versnellingen, gebruikmakend van verschillende brushes en sticks. Ook zijn krachtige, nadrukkelijke, maar subtiele aanwezigheid droeg daaraan bij. Hij drumde klein en vloeiend, maar wist het geheel ook naar grote dimensies te tillen. In het nummer "Up and Down"" hoorde je de kracht van deze drummer terug.( Josien Lucassen, 24 maart 2010, draai om je oren.nl) “Oost en West/ East and West” is  a master piece of drum agility in wich Kegel captures the influence of Jazz by integrating ethnical elements. (www.jazzreview.com by Dr. Ana Isabel Ordonez) “Falling Stones” is more than worth seeking out; it is modern jazz at its best. (allmusic, by Thom Jurek.) Wim Kegel is onuitputtelijk in zijn ritmische en geluidsvariaties. Bert Jansma , Haagsche Courant, 6 aug 2005) Het muzikale Cement kwam curieus genoeg uit de, bijna onzichtbare, hoek van drummer Wim Kegel. Hij was degene die de versnellingspook bediende bij de ritmewisselingen van “The Rhythm Thing”. Hij ook maakte met gedecideerde drumrolls van “Tango Triste” een echt strenge en strakke tango. En het waren zijn rake klappen met daartussen zwevende fills die, meer nog dan de pompende basslijn en de boterzachte elektrische pianoklanken, de hoofdingredienten vormden van de zompige groove van “You Dig”. ( NRC Handelsblad, donderdag 14 juni 2001, Edo Dijksterhuis. Kegel en Voogd zijn meesters in het omgaan met rusten, het plaatsen van accenten en het aanbrengen van verschillende lagen in het ritme.( Trouw 14 maart 2002, Armand Serpenti.) Met de Drums en Percussie van Wim Kegel, droog, ruimtelijk, met steeds op tijd de ritmische speldenprikken die je met de voeten op de aarde houden.( Bert Jansma. Vrijdag 19 mei 2000, Haagsche Courant) Wim Kegel is een van de stevigst swingende slagwerkers van het land.( Algemeen Dagblad, Ruud Meijer) “Koningen van de Uitgestelde Climax”( NRC Handelsblad Edo Dijksterhuis) Hoge Originaliteit bij Maarten Ornstein Trio. Wim Kegels stijl op de drums past goed bij Bassist en Blazer: ook hij lijmt niet alles aan elkaar, maar laat ruimte in z,n drumwerk met tussendoor een demonstratie van kleingehouden, subtiel ritme-werk met de sticks. In het monk nummer”Fryday the 13th” geeft hij er bovendien blijk van opzwepend te kunnen stuwen. Het Binnenhof, donderdag 23 januari 1992. door Bert Jansma)   Drummer Wim Kegel. Vooral hij speelt opmerkelijk. Regelmatig lijkt het of er twee slagwerkers bezig zijn. In een stuk is inderdaad percussionist Joshua Samson toegevoegd, op de andere negen stukken is het echt kegel alleen. Hij drumt blijkbaar gewoon voor twee. (Peter v Eijkelenburg, Rotterdams Dagblad) Drummer Wim Kegel draagt het mooie ritmische “In the Car”bij, ondersteund door sterke baslijnen van Tony Overwater: een reisimpressie waarbij de landschappen je voorbijschieten. (BJ) Ook opvallend zijn de verrassende ritmische figuren zoals die gespeeld worden door drummer Wim Kegel, overigens zonder zichzelf daarbij op de voorgrond te plaatsen. Zijn vakmanschap wordt geheel ten dienste gesteld aan de groep en dat gebeurt allemaal schijnbaar moeiteloos en met een onnadrukkelijkheid die typerend genoemd kan worden voor de groep als geheel. ( onbekend) When they played “Donna Lee”, The crowd went nuts, and rightly so, but for me the highlight was a number called “Terrestres”(sp?). The drummer( Wim Kegel) set a blinding pace with his rimshot drumming, and the other three clearly had a ball. ( All that Jazz, Atul Chitnis. Bangalore, India.) Compacte Collectieven en een goed geoliede ritme sectie, waarin de immer gedreven en vakkundige Wim Kegel meteen al bewees dat hij niet alleen een voortreffelijke combo slagwerker is, maar een complete drummer voor wie het toch specifieke Big Band idioom geen enkel geheim heeft. (Concertrecentie Contraband)   Drummer Wim Kegel komt misschien wel het minst aanbod als solist en treedt zelden op de voorgrond, maar bij nadere beluistering blijkt zijn spel boordenvol prachtige subtiliteiten en details te zitten, vloeiend en vol dynamiek. Mooi is ook hoe hij het gevoel van bepaalde ritmes( Tango, Bossa Nova) lijkt te kunnen weergeven zonder ze expliciet te spelen.

Last Updated ( dinsdag, 30 maart 2010 )